83/9/25

**اسير **

واي بر تو ، واي ! ا
اي انسان، ا
اسير! ا
هيچ يادت هست بوي ياس را؟
بوي نمدار علفهايي که زير آفتاب، ا
قصه باران حکايت مي کنند؟
هيچ يادت هست رنگ آسمان؟
چشم خونين اش به هنگام وداع آفتاب؟
يا کمان رنگ رنگ اش ، بعد باران بهار؟
هيچ يادت هست، رعد ابر را؟
يا خروش آبشار ، ا
کز صداي پچ پچ برگ و نسيم
سوي جنگل شکوه برد؟

واي بر تو! واي !
اي انسان ، ا
اسير! ا
ياد داري آخرين باري که بر دستان تو
قاصدک بنشست و پيغامي رساند؟
بوسه هاي ماهيان بر پاي تو
خير مقدمهاي دريا را رساند؟
اشک شوق نرگس از ديدار صبح؟
آخرين باري که کوشيدي بخواني
فکر بکر مور را، ا
در معماي جدالي سخت با يک پر کاه!؟

واي بر تو! واي ! ا
اي انسان ، ا
اسير! ا

تو ستاره داشتي در آسمان ، ا
گم گشته است؟
کو دل ات؟
آن دل که بر طفل فقيري مي گريست؟
با صداي ناله اي بر لرزه بود؟
چون ستم مي ديد از جا کنده بود، ا
عشق با او زنده بود. ا

واي بر تو! واي! ا
اي انسان ، ا
اسير! ا